Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

Πλέον μεγαλώσαμε και αλλάξαμε.

Ή μεγαλώσαμε επειδή αλλάξαμε;

Η κοινωνία έχει τον δικό της μοναδικό τρόπο να μας ντύνει με τον τρόπο που αυτή θέλει.
Να μας λούζει με πρέπει και μη, τη στιγμή που η κοινωνία αποτελείται από ανθρώπους σαν κι εσένα κι εμένα.
Ποιος ορίζει λοιπόν τι είναι κανονικό και τι παράλογο;
Ποιος ορίζει τη μόδα;


Ο καθένας έχει τη δική του λογική και τη δική του μόδα.....


Προστάτεψε την αυθεντικότητά σου.



Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

AIESEC experience in Krakow, Best EPs 5-6/2015





My best experience with these awesome people. We had the most amazing time together. I will always remember our jokes, our drunkEN times, our fights, our difficult moments, the main sqare, the Pianjia and Bania Luka, but most of all you guys! 

I hope to see you again in Mumbai, in Mikonos, in Romania or somewhere else! Love you! xxxx

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Θέλω να ξεσπάσω, να φωνάξω... Μικρή το συνήθιζα. Όταν δε μου πήγαιναν καλά τα πράγματα τσίριζα και έκλαιγα. Πλέον όχι. Απλά σιωπώ. Δεν ξέρω αν είναι από την κούραση. Ναι! Κουράστηκα να συμβαίνουν τα ίδια και τα ίδια, μια αιώνια επανάληψη. Ίδιες σκηνές, ίδια αδιαφορία, ίδια λόγια. Πλέον κάθε φορά που συναντώ έναν άνθρωπο ξέρω την κατάληξη. Και αυτό με τρελαίνει. Χάνω τον εαυτό μου. Κάθε φορά που κάποιος εισβάλλει στη ζωή μου παίρνει ένα μικρό κομμάτι μου. Και εγώ προσπαθώ να κρατηθώ για να μην πνιγώ μέσα στη λήθη. Θέλω να κρατηθώ ζωντανή, να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Και αν έστω όλοι στη ζωή μου είναι κομπάρσοι ή κατέχουν εφήμερους ρόλους, εγώ θα αρνηθώ να πέσω. Έστω και μισή (αφού ο κάθε "ηθοποιός" θα μου παίρνει ένα κομματάκι από το εγώ μου) εγώ θα συνεχίζω να αναπνέω έστω και δηλητηριασμένο αέρα. Αλλά πλέον θα τρώω εγώ ένα κομμάτι από εσάς (αλλά μετά θα το φτύνω γιατί είστε απαίσιοι) και μετά θα κλείνομαι στη δικιά μου ουτοπία με τους εφήμερους συντρόφους μου και θα γελάω, θα γελάω, θα γελάω...

και θα καίγομαι, θα καίγομαι 
θα καίγομαι. 

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

When I get out of here, I'll find that the years passed us by.




Αχ ο χρόνος…
Όταν περνάς όμορφα αυτός φεύγει σφαίρα…
Μα όταν πάλι βουλιάζεις στη μοναξιά σου αισθάνεσαι πως σέρνεται σαν φίδι μες στα σωθικά σου.
Θες να πειράξεις τους δείκτες του παλιού εκείνο ρολογιού που κρέμεται στον τοίχο, να γυρίσεις το χρόνο πίσω κι ύστερα να βγάλεις τις μπαταρίες.

Μα ο χρόνος δε σταματά, κυλάει γρήγορα αφήνοντας στο περιθώριο όποιον δεν ακολουθεί τον ρυθμό του.

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

Les amants d'un jour

Τσιγάρα, πολλά τσιγάρα. Και ένα κενό. Και ένας φόβος.
Ένα σύννεφο και η μοναξιά πάνω με ένα ύφος παράξενο-γελαστό.
Ίσως γλυκό-πικρό.
Και το κεφάλι βαρύ. Νιώθω βρώμικη σε σκοτεινά στενά παλιών αναμνήσεων.

Και αν με πλησιάσεις, πρόσεξε μην γευτείς το δηλητήριο μου, μια γλυκιά αυταπάτη.
Αυτή που αισθάνομαι όταν σε κοιτώ στα μάτια. Μόνο εσένα.
Και αυτήν την απέχθεια όταν αντικρίζω τους άλλους.
Φίλους και εραστές της μιας νύχτας. Της νύχτας που γελούσαμε και της επόμενης που γίναμε ξένοι.

Μα τίποτα δεν αλλάζει. Ίσως χειροτερεύει. Ίσως τελειώσει για πάντα το οξυγόνο. Και τότε πάλι εγώ θα σε κοιτώ και θα δακρύζω για τότε. Γιατί με ζωντάνεψες εκεί που νόμιζα πως ήμουν νεκρή στον κόσμο των παρανοϊκών και αηδιαστικών ανθρώπων.
Μα άσε τα λόγια και άναψε το τσιγάρο. Σήμερα θα μιλήσει η παλιά χαμένη μελωδία.