Θέλω να ξεσπάσω, να φωνάξω... Μικρή το συνήθιζα. Όταν δε μου πήγαιναν καλά τα πράγματα τσίριζα και έκλαιγα. Πλέον όχι. Απλά σιωπώ. Δεν ξέρω αν είναι από την κούραση. Ναι! Κουράστηκα να συμβαίνουν τα ίδια και τα ίδια, μια αιώνια επανάληψη. Ίδιες σκηνές, ίδια αδιαφορία, ίδια λόγια. Πλέον κάθε φορά που συναντώ έναν άνθρωπο ξέρω την κατάληξη. Και αυτό με τρελαίνει. Χάνω τον εαυτό μου. Κάθε φορά που κάποιος εισβάλλει στη ζωή μου παίρνει ένα μικρό κομμάτι μου. Και εγώ προσπαθώ να κρατηθώ για να μην πνιγώ μέσα στη λήθη. Θέλω να κρατηθώ ζωντανή, να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Και αν έστω όλοι στη ζωή μου είναι κομπάρσοι ή κατέχουν εφήμερους ρόλους, εγώ θα αρνηθώ να πέσω. Έστω και μισή (αφού ο κάθε "ηθοποιός" θα μου παίρνει ένα κομματάκι από το εγώ μου) εγώ θα συνεχίζω να αναπνέω έστω και δηλητηριασμένο αέρα. Αλλά πλέον θα τρώω εγώ ένα κομμάτι από εσάς (αλλά μετά θα το φτύνω γιατί είστε απαίσιοι) και μετά θα κλείνομαι στη δικιά μου ουτοπία με τους εφήμερους συντρόφους μου και θα γελάω, θα γελάω, θα γελάω...

και θα καίγομαι, θα καίγομαι 

θα καίγομαι. 

When I get out of here, I'll find that the years passed us by.

Αχ ο χρόνος…

Όταν περνάς όμορφα αυτός φεύγει σφαίρα…

Μα όταν πάλι βουλιάζεις στη μοναξιά σου αισθάνεσαι πως σέρνεται σαν φίδι μες στα σωθικά σου.

Θες να πειράξεις τους δείκτες του παλιού εκείνο ρολογιού που κρέμεται στον τοίχο, να γυρίσεις το χρόνο πίσω κι ύστερα να βγάλεις τις μπαταρίες.

Μα ο χρόνος δε σταματά, κυλάει γρήγορα αφήνοντας στο περιθώριο όποιον δεν ακολουθεί τον ρυθμό του.

Les amants d'un jour

Τσιγάρα, πολλά τσιγάρα. Και ένα κενό. Και ένας φόβος.

Ένα σύννεφο και η μοναξιά πάνω με ένα ύφος παράξενο-γελαστό.

Ίσως γλυκό-πικρό.

Και το κεφάλι βαρύ. Νιώθω βρώμικη σε σκοτεινά στενά παλιών αναμνήσεων.

Και αν με πλησιάσεις, πρόσεξε μην γευτείς το δηλητήριο μου, μια γλυκιά αυταπάτη.

Αυτή που αισθάνομαι όταν σε κοιτώ στα μάτια. Μόνο εσένα.

Και αυτήν την απέχθεια όταν αντικρίζω τους άλλους.

Φίλους και εραστές της μιας νύχτας. Της νύχτας που γελούσαμε και της επόμενης που γίναμε ξένοι.

Μα τίποτα δεν αλλάζει. Ίσως χειροτερεύει. Ίσως τελειώσει για πάντα το οξυγόνο. Και τότε πάλι εγώ θα σε κοιτώ και θα δακρύζω για τότε. Γιατί με ζωντάνεψες εκεί που νόμιζα πως ήμουν νεκρή στον κόσμο των παρανοϊκών και αηδιαστικών ανθρώπων.

Μα άσε τα λόγια και άναψε το τσιγάρο. Σήμερα θα μιλήσει η παλιά χαμένη μελωδία.

War inside your head.

Φυλακή, σκοτάδι, συνήθεια. Ξέρεις πως θα καταλήξει. Ξέρεις πως θα τελειώσει και θα το πετάξεις. Μετά θα το πατήσεις και θα φύγεις παίρνοντας καινούρια. Το παλιό θα αργοπεθαίνει και εσύ θα σιγοτραγουδάς χαμένος στα βρώμικα στενά. Και μετά θα εισβάλλει ένα φως στο οπτικό σου πεδίο. Θα το ακολουθήσεις σκεπτόμενος πως ίσως βρεις τη λύτρωση. Μα οι φόβοι θα σε πνίγουν. Θα σε κρατάν εγκλωβισμένο στη φυλακή που έφτιαξες ο ίδιος. Θα τελειώνει το οξυγόνο. Θα ψιθυρίσεις τις ίδιες λέξεις. Θα τις πεις στον εαυτό σου μπας και τις πιστέψεις, μα βαθιά μέσα σου θα ξέρεις πως θα ξαναπέσεις στην ίδια παγίδα. Χαμένος. Χαμένος κι ούτε μια χαραμάδα να μπαίνει αέρας. Μα αυτός ο πόλεμος στο κεφάλι σου θα συνεχίζεται. Οι φωνές θα σε ζαλίζουν. Δε θα μπορείς να τις ελέγξεις και θα τρελαίνεσαι.


Και αυτή θα τρέχει τρομαγμένη να κρυφτεί.
Θα κρύβεται  μυστικά μέσα στη σιωπή.
Θα τη συντροφεύει η μουσική.


Και δε θα καταλάβεις όσο κι αν προσπαθείς.
Θα εθίζεσαι στον ήχο της βροχής.
Τα μονοπάτια του θανάτου θα τα αγνοείς.

Φυγή

Το σύμπαν χορεύει στους ρυθμούς της σιωπής.

Κοίταξέ με! Χορεύω κι εγώ στο τεντωμένο σχοινί της ζωής.

Οι δρόμοι γύρω μου σκηνές.

Και εγώ πρωταγωνίστρια του χάους.

Χόρεψε μαζί μου. 

Και μετά φύγε.

Οι άνθρωποι μετατρέπονται σε σκιές.

Αφέσου στις βροχές.

Τρέξε, κρύψου σε μια ρεαλιστική ουτοπία.

Κρύψε κι εμένα. Ντύσε με να κρύψω τις πληγές.

Προστάτεψέ με για λίγο απ' το κενό.

Και ύστερα φύγε.

Παντού σπασμένες εικόνες προσώπων.

Νεκρών ανθρώπων.

Νεκρών στην ψυχή σου.

Που και που σε ξυπνάν στα όνειρά σου και σε αναστατώνουν.

Δεν μπορείς να με προστατέψεις, ούτε κι εγώ.

Φύγε.

Τώρα οι ψυχές ξεχύθηκαν στην απόγνωση.

Χορεύουν κι αυτές στην κόλαση.

Σε μια φλογερή άβυσσο.

Και εσύ χάνεσαι.

Χάνομαι και εγώ.

Έφυγες.

Μα ήρθε η ώρα πια να φύγω κι εγώ.

Κουράστηκα.